گفتـمان به مثابۀ مجمـوعه ای از گزاره های درهم تنیـده در شبکه ای از روابط، چگونگی نگرش افراد و گروه های اجتماعی را تبیین می کند. از این رو، کاربرد تحلیل گفتمان، راهی برای فهم امر اجتماعی و دگرگونی آن است. فضای اجتماعی عرصۀ کشمکش گفتمان ها است و گفتمان فراگیربا مداخلۀ هژمونیک در فضای گفتمانی، شیوه ای از صورت بندی گفتمانی را تثبیت می کند. نوشتار کنونی در چارچوب تحلیل گفتمان، به بررسی زمینه های آسیب پذیری گفتمان انقلاب اسلامی در فضای اجتماعی می پردازد. در این بررسی، روایت لاکلاو و موفه از گفتمان، مبنای تحلیل و بررسی قرار گرفته است. برپایۀ این دیدگاه، چهار زمینۀ اصلی آسیب پذیری گفتمان در فضای اجتماعی عبارت است از: پایه های مشروعیت، وضع نهادی، کیفیت کارآمدی و ساز و کارمفصل بندی. ابعاد آسیب پذیری در زمینه های چهارگانه از منظر تغییر در شیوۀ مفصل بندی و پیامدهای آن بررسی شده است. بر پایۀ این بررسی، وجه اصلی آسیب پذیری گفتمان در نتیجۀ تغییر شیوۀ مفصل بندی از روابط همنشینی عناصر درونی به روابط جانشینی است. این فرایند به طرد گزاره های گفتمانی و تبدیل آن به دال های سیال در فضای اجتماعی می انجامد. با پیوستن این گزاره های درون ساخت های گفتمانی بدیل، گسترۀ گفتمان فراگیر و توانایی مداخلۀ هژمونیک آن در فضای اجتماعی کاهش می یابد.