دین و معنویت همزاد همند و اساسا آموزه های دینی، با معنویت عجین شده اند. در جوامع امروزی دو تصویر از معنویت دینی مشاهده می شود که یکی درست و دیگری نادرست به نظر می رسد. تصویرسازی نادرست، ارزشهای دینی را به احساساتی سطحی فرومی کاهد و جایی برای هویت دینی باقی نمی گذارد و در واقع می توان به آن تصویرسازی به جای تصویریابی نام نهاد. این مقاله با مقایسه میان این دو رویکرد، در صدد است به دور از افراط و تفریط، تفاوت میان انها را بازگو کند و ضمن تاکید بر نیاز به معنویت به عنوان نیازی واقعی و دائمی، نیم نگاهی به معنویت دینی و معنوی غیر دینی افکنده و آثار معنویت های خودبنیاد انحرافی را گوشزد می کند و همزمان جلوه هایی از معنویت دینی را به تصویر می کشد.