روحانیت شیعه به عنوان مهمترین منادی و حوزههای علمیه به عنوان ساختیافتهترین بنیان دفاع و ترویج مبانی دینی، نقش بنیادینی در انتقال آموزهها، مراقبت هوشمندانه از معارف، تحکیم، توسعه و تبیین زیرساختهای اعتقادی و رفتار دینی را عهدهدار هستند. مرجعیت دینی روحانیت کماکان در میان اقشار و طبقات متفاوت اجتماعی جامعه شیعی از نفوذ و پذیرش قابل توجهی برخوردار است. ضرورتهای ناشی از نیاز به تحول در حوزههای روششناختی و ارتباطی به ویژه با نسلهای جوان که با توجه به بدیلهای نوینی که تلاش دارند از خلأهای معرفتی، شبهات و ابهامات نسلهای جدید برای جایگزینی دینی و ترویج الگوهای شبهدینی استفاده کنند، بازاندیشی در برخی از عرصههای رفتاری حوزههای علمیه و روحانیت را اقتضا مینماید. بازاندیشیهایی که با توجه به التهابات و ناهمگراییهای نظری، تأخر گفتمانی، تحول در حیثیت اجتماعی در مقام افتاء، قدرت انطباقیابی با نیازهای نظری و معرفتی ضرورتی مضاعف یافته است. جامعه جوان در معرض الگوهای نوینی قرار دارد که با نقادیهای گوناگونی در عرصههای معرفتی و سؤالات پردامنهای در عرصههای اعتقادی و رفتاری روبهرو است. پاسخ هوشمندانه، دقیق و عالمانه به این سؤالات که گاهی به شکل سازمانیافته و در قالب شبهات دینی مطرح و ترویج میگردد، مستلزم تجدیدنظرهای روششناختیای است که در چشمانداز آینده بیش از پیش ضرورت مییابد. نگاهی به برخی از این ضرورتهای بازاندیشانه کانون اشاره و توجه این مقاله است.