جامعة نوین تحت تأثیر فرآیند نوسازی و توسعة اجتماعی قرار گرفته است. در فرآیند نوسازی، نیروهای اجتماعی جدیدی در وضعیت رهاسازی قرار میگیرند. دغدغة اصلی دولت در هر جامعهای ازجمله ایران آن است که چگونه نیروهای اجتماعی آزادشده در فضای نوسازی را سازماندهی نماید. در فرآیند نوسازی، نشانههایی از گذار مشاهده میشود و جامعة در حال گذار تلاش دارد تا اهداف جدیدی را در حوزة مشارکت سیاسی، رفاه اجتماعی، زندگی خصوصی و الگوی ارتباط میانفردی تجربه نماید. از این رو موضوعاتی همانند سرمایههای اجتماعی، نظم و سامان اجتماعی، رفاه و ساماندهی اجتماعی واقعیتهای جامعة نوین را شکل میدهند. بخش قابل توجهی از روندهای امنیتی، بیثباتی و بحران، انعکاس واقعیتهای مجازی در ساختار سیاسی و اجتماعی است. پرسش اصلی مقاله آن است که: «جامعة نوین دارای چه ویژگیهایی است، چه سازوکارهایی را در روابط اجتماعی مورد پذیرش قرار داده و از چه الگوهایی برای اعتمادسازی جهت ایجاد ثبات و نظم اجتماعی بهره میگیرد؟» فرضیة مقاله مبتنی بر این نگرش است که: «جامعة نوین دارای رویکرد بازاندیشانه، تعاملی و انتقادی بوده و اعتمادسازی از طریق بازتولید انگارههای اجتماعی در حوزة تعاملات متقابل، الگوهای ارتباطی کارآمد و نوین، اشتغال، مصرف و مشارکت حاصل میشود.» در تبیین این مقاله از «رهیافت توسعه اجتماعی و سیاسی» بهعنوان محور اصلی شکلگیری جامعة نوین استفاده شده است.