انتخابات و برگزیده شدن مقامات عمومی، دولتمردان، نمایندگان مجلس و اعضای شوراهای محلی توسط مردم از ملزومات ضروری مردم سالاری است. نمیتوان کشوری را یافت که مدعی دموکراسی باشد ولی نهادهایی مانند انتخابات و یا همه پرسی در آن وجود نداشته باشد. جمهوری اسلامی ایران نیز با انتخاب مردم سالاری دینی به عنوان مشی اصلی حکومت، در طول سالهای پس از انقلاب انتخابات سالمی را در تمامی شئون و ردهها، برگزار نموده است. انتخاباتی که همواره با جناح بندی و تحزّبهایی همراه بوده است که به تشکیل و تقویت فضای رقابتی و شور انتخاباتی در جامعه منجر شده است و گاهی نیز شرایط با رفتارهای احساسی، جایگزین کردن شعار به جای برنامه، تخریب جناحهای رقیب و افراطیگری، همراه و موجبات فضای قطبی غیر عقلانی در جامعه فراهم آمده است. این اتفاق که در طول سالهای اخیر بیشتر در انتخابات ریاست جمهوری رخ داده است در کنار محاسن اندک و گذرایی هم چون افزایش شور انتخاباتی و مشارکت بالا، معایب فراوانی دارد که باید تلاش کرد تا با تعدیل فضا از بروز آنها جلوگیری نمود. در این مقاله، تحلیلی خواهیم داشت بر قطبی شدن جامعه در انتخابات و احتمال بروز آن در انتخابات پیش رو.