روابط ایران و جهان غرب همواره براساس نشانههایی از کنش مبتنی بر رقابت، تعارض و سوءنیت طرف مقابل بوده است. هر یک از قدرتهای بزرگ جهانی همواره تلاش داشته است تا تصویری تهاجمی از ایران منعکس سازد. در سالهای متمادی قرن 21، بهویژه در دورانی که ایران بخشی از محور شرارت محسوب میشد، نگرش مربوط به «ایرانستیزی» و «اسلامستیزی» در کشورهای غربی بهگونة قابل توجهی افزایش یافته است. در چنین شرایطی طبیعی است که روابط ایران و جهان غرب در وضعیت سازنده قرار نداشته باشد.مذاکرات هستهای ایران و آمریکا زمینة بازسازی روابطی را بهوجود آورد که مبتنی بر کنش همکاریجویانه برای کنترل تهدیدات نظام بینالملل و امنیتسازی در شرایط رقابتی بوده است. در نگرش کشورهای غربی، ایران بهعنوان نمادی از تهدید تلقی میشد. لازم به توضیح است که تمامی ادبیات رسمی مقامات راهبردی آمریکا در دوران بعد از توافق هستهای وین نیز معطوف به نشانههایی از بدبینی و رقابت معطوف به محدودسازی راهبردی ایران بوده است.