جامعه جوان ایران، مختصات و ویژگیهای خاصی دارد که جوانی جمعیت یکی از این شاخصهاست و تمامی روابط و مناسبات اجتماعی را متأثر ساخته و محیطی سرشار از پویایی، انرژی، هیجان، آرمانگرایی و کنشگرایی پدید آورده است. تمامی این ویژگیها، زیرساختهای مناسبی میطلبد که با تدبیر و مدیریت مناسب نیازهای این قشر را در زمینههای تعاملی، اجتماعی و ارتباطی پاسخ داده و شوق نیل به اهداف، آرزوها و مطالبات را در آنان تقویت و تعمیق گرداند. با توجه به نیاز جامعه جوان به استقرار «گفتمان امید» در جامعه، در این مقاله به این موضوع پرداخته شده و مختصات گفتمان امید و بنیانهایی که برای ایجاد یک جامعه سازنده مبتنی بر امید مورد نیاز است، اشاره شده است. «ساختمندی»، «عقلانیت»، «واقعیتگرایی»، «فرهنگ امید»، «انتخابگری»، از جمله مختصات گفتمان جامعه امید هستند که تمرکز اصلی این مقاله بر این ویژگیها قرار گرفته است. شناخت و بهرهبرداری از نیازها به منظور هدایت صحیح تمایلات، مطالبات و آرمانهای این نسل سبب خواهد شد، جامعه جوان از طریق مشارکت پویا، سازنده و انتخابگرانه در ساخت جامعه، تصمیمگیری و مدیریت اجتماعی، مداخله و مشارکت داده شده تا خود را باور و امید سازنده جایگزین امید کاذب و تخریبی شود. بنابراین میتوان از انرژی، توان و ظرفیت نسل جوان جامعه جهت ایجاد روندهایی که به رشد و پیشرفت جامعه در مرحلهای متفاوت یاری میرسانند، بهرهگیری کرد و این انرژی میتواند فرصتهای بیبدیل برای غلبه بر مشکلات و پیشرفتهای علمی و اجتماعی پدید آورد.