بدعتگذاری در مراسم سیدالشهداء از جمله مسائلی است که در جریان برگزاری این مراسم، طی دهههای اخیر رایج شده و به نوبه خود سبب عدم تبیین و تشریح صحیح آموزههای این نهضت و قلب واقعیت اهداف و فلسفه آن در میان اقشار مختلف مردم و جامعه شده است. با توجه به اهداف قیام حسینی، جلوگیری از نابسامانیهای فکری و انحرافات عقیدتی، از جمله ارکان اساسی این قیام محسوب شده و حفظ و ممارست در جهت نهادینه شدن این اهداف در بطن جامعه از وظایف شرعی، دینی و انسانی به شمار میرود. لذا در این مقاله تلاش شده است با نگاه تحلیلی و رویکردی کارکردگرایانه، پس از تعریف بدعت به برخی از ابعاد و مظاهر و همچنین پیامدهای نوینی بپردازد که متوجه این امر مقدس یعنی عزاداری سیدالشهداء شده است، لذا پس از علتیابی، به موضوعاتی که در دهههای اخیر این مراسم را تحتالشعاع خود قرار داده، پرداخته شده است. از جمله این موارد به استفاده از اشعار بیمحتوا و ادبیات سخیف توسط برخی از مداحان اهل بیت، به نمایش گذاشتن سبکهای مبتذل عزاداری و برخورد کاسبکارانه با شعائر حسینی، مریدپروری در مجالس نوحهخوانی به اهدافی جز روشنگری قیام امام حسین(ع)، نگاه کارناوالی و ابزاری به دستجات عزاداری که موجبات خردهگیری و استفاده انتقادی دشمنان از این بدعتهای رایج شده را فراهم کرده و این آیینهای مقدس را به ورطهای غیر از انتقال اهداف و آموزههای آن سوق داده است، میتوان اشاره نمود. بازنگری، ممانعت و پیشگیری از تداوم و نهادینگی این بدعتهای تخریبکننده که مخل روح معنوی حاکم بر ایام عاشورای حسینی است از ضرورتهایی است که هر نوع کمتوجهی و غفلت از آن مبدأ تهدیدپذیریها و بدآموزیهایی است که میتواند منشأ پیامدهای غیرقابل جبران باشد.